De schade die mijn onwetendheid aan heeft kunnen richten en de lessen die jij hieruit kan halen

De schade die mijn onwetendheid aan heeft kunnen richten en de lessen die jij hieruit kan halen

Hoe had ik zo stom kunnen zijn?
In de afgelopen 18 jaar dat ik als turntrainer ben ik vaak onwetend geweest, vooral in het begin. Als trainer maak je naast de mooie dingen ook verschrikkelijke dingen mee, zoals wanneer jouw turnster een ernstige blessure oploopt bij jou in de zaal.

Ik heb het toppunt bereikt van onwetendheid.
Ze zeggen wel eens dat wat men niet kent, men gewoonweg niet ziet. Dat ligt namelijk niet in het bereik in de hersenen. Een voorbeeld hiervan is met motorrijders. Wanneer een automobilist verrast wordt door een motor, kan komen doordat de automobilist waarschijnlijk nog nooit motor heeft gereden en zich dus niet kan verplaatsen in het rijgedrag van de motorrijder.

Dit is precies wat er ook is gebeurd.
Er waren try-outs voor het Nederlandse selectieteam in cheerleading. Ik had vier atleten uit mijn team opgegeven om deel te nemen aan deze try-outs.  Deze atleten had ik mijn vertrouwen gegeven dat de skills die ze konden, technisch correct uitvoerde en dat ze vertrouwen in zichzelf moesten hebben. Als ze niet geselecteerd zouden worden, dan hadden ze in ieder geval een leerzame training gehad. Want ze moesten stunten met andere mensen en dus ook andere technieken. Dit alles wat gebaseerd op mijn gedachte dat er voornamelijk gekeken zou worden naar groupstunt (4 personen) en daarnaast als bonus naar duobased (3 personen) en de mannen partnerstunt (2 personen).

Op de try-outs gebeurde het tegenovergestelde.
Er werd eerst twee uur aan partnerstunt gewerkt, daarna twee uur duobased en wel 10 minuten aan groupstunt. Het ergste was dat halverwege het duobased blok, de helft van mijn atleten al naar huis werden gestuurd. Ze hadden niet kunnen laten zien wat ze wel konden en zijn alleen maar geconfronteerd met wat ze niet konden. Hoe kan je als trainer de situatie zo verkeerd inschatten?

En weet je wat het ergste was?
Ik heb zelf de try-outs met de andere trainers samengesteld. Ik was erbij toen de dag ingedeeld werd en toen de eisen en stunts samengesteld werden.  Wat er is gebeurd kan ik het best omschrijven met het voorbeeld van de automobilist. Ik werd deze dag als automobilist totaal verrast door de motor, omdat ik mij niet had verplaatst in het rijgedrag van de motorrijder. Ik train als trainer en atleet in groupstunts. Ik ben er gewoon vanuit gegaan dat alle eisen die we hadden opgesteld voor groupstunts gelden.  Zelfs met de scoringsformulieren in mijn hand, waar het zwart op wit stond, heb ik het niet geaccepteerd.

Gelukkig heb ik dit alles kunnen laten bezinken en heb ik met mijn meiden over deze dag gesproken. Zij gaven mij het vertrouwen en zeiden dat ze wisten dat ik ze beter had voorbereid als ik had geweten dat de try-outs op deze manier zou verlopen. Al met al heb ik mijn les geleerd. Hier zijn 3 waardevolle lessen die, als ik ze toen had gedaan, de mogelijke deuk in het zelfvertrouwen van mijn atleten had kunnen voorkomen.

  1. Vraag door, zodat de situatie voor jou helder is

Tijdens de bespreking met de andere trainers, heb ik aangenomen dat groupstunt het belangrijkste is. Want dat is binnen mijn trainingen ook zo. Maar de standaard binnen mijn training, is niet de standaard binnen de trainingen van andere verenigingen en natuurlijk al helemaal niet binnen een nationaal team. Leef je in de wereld van een nationaal team in. En vraag tijdens de bespreking of jouw aanname klopt. Vat in een zin samen “Dus die en die skill gaan we in groupstunt doen voor een uur lang?”

  1. Stel een doel, en maak het meetbaar

Mijn tweede fout is dat ik geen doel voor mijzelf had opgesteld. Dit waren de eerste try-outs waar ik iets in mocht regelen. Dus ik heb me erg passief gedragen. Doordat ik niet goed wist wat ik moest verwachten en omdat ik ‘ervaring’ had als atleet, was ik ervan uitgegaan dat ik tijdens het gesprek wel kon vertellen of ik het ermee eens was of niet. Dat werkt niet. Om onwetendheid te voorkomen, is het goed om eerst jouw eigen denkkader vast te stellen. Stel van te voren vast wat jij absoluut wilt zien en wat jij absoluut niet wilt zien. Bedenk wanneer jij de try-out wel geslaagd vind en wanneer niet. Zorg dat je aan het eind van de bespreking je doel en de lijst nog een keer doorneemt, zodat je niets vergeet. Vergelijk na de bespreking jouw eerder vastgestelde denkkader, met de eisen en het kader wat de andere trainers zojuist hebben vastgesteld.

  1. Omarm realiteit, en leef ermee

Ik vind try-outs heel leerzaam. Je moet met andere mensen en andere technieken stunten. Je ziet hoe je jezelf kan verbeteren. Als atleet neem ik graag deel aan de try-outs. Dit gevoel heb ik geprojecteerd op mijn atleten. Ik heb niet objectief gekeken naar het werkelijke niveau dat ze hebben, maar ik heb alleen mijn eigen geprojecteerd gevoel laten meespelen in deze keuze. Pak de eisen erbij, schrijf op welke skills de atleet heeft en vergelijk deze met elkaar.  Maak een lijst met voor- en tegen argumenten om deel te nemen. Weeg deze argumenten tegen elkaar af. En het belangrijkste is: laat je atleet de keuze maken op basis van jouw argumentenlijst.

Dit bericht heeft 1 commentaar

Geef een antwoord