Durf jij je ego naast je neer te leggen?

Durf jij je ego naast je neer te leggen?

Een tijdje terug heb ik een hele waardevolle les geleerd, waar ik vandaag aan herinnerd werd. Ik was een podcast van Dave Tilley aan het luisteren met Jessica O’Beirne. Zij zijn allebei voorstander van een cultuurverandering in de turnwereld en Jessica gaf aan dat we moeten beginnen met je ego naast je neerleggen.

Trainerscultuur

De cultuur binnen turnen waar Jessica op doelt is dat de trainer niet open staat voor de nieuwe technieken die nu beschikbaar zijn. Zij blijven op een ouderwetse manier training geven. En deze trainers hebben een ego. Zij zijn de trainer; zij weten alles over turnen en zij bepalen wat er gebeurt in de training. Ze komen over als een dictator of een drill sergeant van het leger. De turners moeten luisteren en de oefeningen uitvoeren en er is geen ruimte voor suggestie vanuit de turners.

Zo heb ik het geleerd, dus zo moet het!

Dit gedrag zie je vaak bij jonge en onervaren trainers. Dat ze zich vastklemmen aan de manier van hun oude trainer, simpelweg omdat ze nog geen ervaring op hebben gedaan en niet weten dat het anders kan.

Zo doe ik het al decennia, dus waarom zou ik veranderen?

En je ziet dit gedrag ook vaak bij de wat oudere trainers. Dat ze hun methodieken al lang hebben bewezen en al zoveel goede turners hebben getraind. Ze zitten al decennia in het vak zitten en vastgeroest zitten in hun oude patronen. Het heeft altijd op deze manier gewerkt, dus waarom zouden ze nog veranderen? Of op zoek gaan naar nieuwe methodieken die misschien nog beter werken?

Cultuurverandering

De verandering waar Jessica en Dave op doelen, is om deze ‘kramp van het ego’ overboord te gooien en vanuit nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen gaat kijken. We hebben geen dictator nodig in de training, maar trainers die het aandurven de regie over te dragen aan de turners. Door turners op te voeden met gewoontes die ze binnen en buiten de training de rest van hun leven mee kunnen nemen en behulpzaam zijn.

Ik had laatste zo’n ego-kramp

Een tijdje terug had ik ook last van zo’n ego-kramp. Dit was tijdens een training van het nationaal cheerleading team. Ik had iedereen in een cirkel laten zitten en wilde graag feedback krijgen over de manier waarop wij training geven. Aan het eind van de feedback, wilde een van de meiden mij persoonlijk nog feedback geven. Ik gaf namelijk alleen maar feedback op de basis en zij waren het nationale team, dus ze konden wel specifiekere feedback gebruiken.

AUW!

Daar ging mijn ego. Die kwam natuurlijk vol in opstand. Want ik heb een master gedaan in training geven en ik had alle licenties die ik in Nederland kon krijgen. En als ik feedback geef op de basis, dan betekent dat dat de basis nog niet goed genoeg is. Want anders hoef ik daar toch geen feedback op te geven? En ga zo maar door.

Plaats je ego even naast je op de bank

’s Avonds ben ik op de bank gaan zitten en heb ik even een momentje voor mezelf gepakt. Wat zij letterlijk zei, tijdens de feedback, kan niet de boodschap zijn geweest. Maar hoe kon ik haar en de rest van het team helpen? Er was duidelijk iets niet goed genoeg aan mijn feedback tijdens de training, want dit was een vraag om verandering. Wat moest ik veranderen? Geen idee. Maar ik heb me voorgenomen om de volgende training te observeren hoe ikzelf feedback gaf aan het team.

De volgende training

 Een teamgenootje van mij, waar ik inmiddels al 6 jaar mee train, gaf aan dat mijn sterkste punt als trainer is dat ik de biomechanica van de bewegingen goed snap. En dat ik daardoor de gevolgen van een bepaalde beweging kan vertalen. In normaal Nederlands: “Jij ziet altijd zo veel gebeuren”.

Dus tijdens de volgende training ben ik gaan bekijken hoe ik feedback gaf. En ik zal je een heel mooi voorbeeld geven. Er was een stuntgroup (4 personen) bezig met een stunt, die fout ging en naar beneden viel. Mijn feedback was: “Persoon X moet de leiding en naar zijn eindpositie gaan. En persoon Y moet sneller zijn.” De reactie van de groep was: “Maar deze ging fout en zo doen we hem normaal gesproken niet.” Mijn feedback werd compleet genegeerd en kwam niet eens aan. De keer daarop ging exact hetzelfde fout en mijn collega kwam al met een hele reeks feedback aan. Dat heb ik afgekapt en gevraagd of ze die een volgende keer wilde geven. Want nu was ik even met deze groep bezig. En vervolgens heb ik de stuntgroup letterlijk verteld wat ik zag. En exact dezelfde feedback als ervoor nog een keer gegeven. Hierna stond de stunt als een huis. Mijn missie was geslaagd.

Wat heb ik geleerd?

Mijn feedback werd dus genegeerd. Dat heb ik geleerd. En dat mijn vastgeroeste patroon is om weg te lopen bij een groep die mijn feedback negeert. Nu weet ik dat ik bij deze groep moet onderbouwen waarom ik bepaalde feedback geef, in plaats van alleen de aanwijzing zelf te geven.

Wat ik ook heb geleerd, is dat ik mij onder laat sneeuwen door mijn collega’s in het nationale team. Normaal had ik namelijk nooit durven zeggen tegen mijn collega dat ik met dit groepje bezig was en dat zij haar feedback even bij zich moest houden. De volgende keren moet ik mijzelf op waarde schatten. Ik ben niet voor niets trainer in dit team. Ik moet ik mijzelf geloven. Als ik mijn positie niet inneem in dit team, gaan de anderen dat ook niet doen.

Ik heb een mini opdrachtje voor jou: Ga na een training eens na wat een vervelend moment was tijdens jouw training. En waarom was dat vervelend? Welke les kan jij hieruit halen? Kan je de volgende keer iets anders doen, zodat jij er een fijn gevoel aan over houdt? Laat mij weten welke les jij hebt geleerd. Daar ben ik erg nieuwsgierig naar.

Geef een antwoord