Luister je wel naar mij?

Luister je wel naar mij?

Wat ik beter had kunnen doen binnen de trainingen van het Nederlands team

Tijdens training nummer 4 van de 10 heb ik het team in een kring gezet en gevraagd om feedback te geven op de trainingen en op ons als trainers. Deze momenten zijn erg goed voor het team, omdat het gesprek geopend wordt en zij een podium krijgen om hun frustraties uit te kunnen spreken of om ons coaches ter verantwoording te roepen voor de dingen die wij doen of besloten hebben. Deze momenten zijn meestal heel erg pijnlijk voor jouw ego, als coach. En helaas, mijn ego moest er ook aan geloven.

De feedback van een van de atleten was namelijk dat wij als coaches, maar voornamelijk ik, te veel basis feedback gaf en niet op het niveau waarop zij trainde. Mijn eerste reactie was die van mijn ego: “Als ik feedback geef over de basis, betekent dat waarschijnlijk dat jouw basis feedback nodig heeft.”

Die avond zat ik thuis op de bank en heb ik figuurlijk mijn ego een naast me op de bank geparkeerd. Ik vond de feedback die ik had gekregen onterecht. Maar er was duidelijk een hulpvraag van de atleet. Er was dus iets wat niet goed ging. Of als je het omdraait, er was iets wat ik nog beter kon doen. Ik krijg dus eigenlijk een cadeautje.  Maar wat?

Om daarachter te komen ben ik alle video’s terug gaan kijken en heb ik alle feedback opgeschreven. Ik ben tot 4.00u ’s nachts bezig geweest. Gewapend met mijn nieuwe kennis ben ik de volgende ochtend om 7.00u opgestaan, om de 8 uur durende team NL training te geven. Helaas heb ik die dag de kans niet gekregen om de feedback aan iedereen te geven, want daar had de hoofdtrainer geen tijd voor. Maar ik kreeg een super waardevol inzicht! Dit is wat er gebeurde:

Ik stond bij een groepje te kijken dat de stunt niet te pakken kreeg en ik gaf op 1 punt feedback. De reactie was dat ze dat niet deden omdat het fout ging. Oftewel: ik werd gewoon genegeerd! Dat zette mij aan het denken. De keer daarop ging dezelfde stunt weer fout. Het eerste wat er gebeurde is dat een andere assistent trainer langs kwam en al feedback wilde roepen. Dit heb ik voorkomen door te zeggen dat ik graag eerst wat wilde zeggen. (Anders zitten we weer in de feedback overload.) Daarna heb ik exact hetzelfde punt aan feedback gegeven. Maar dit keer heb ik eerst benoemd wat ik zag qua beweging in de stunt, voordat ik mijn punt aan feedback gaf. Dit keer luisterden ze wel en ging de stunt goed.

Het probleem was dus niet dat ik te veel feedback gaf op de basis. Het probleem was dat ik genegeerd werd wanneer ik feedback gaf en ik dan maar een nieuwe groepje zocht die wel wilde luisteren. Mijn manier van feedback geven was niet de manier van feedback ontvangen dat deze cheerleaders gewend waren.

Wat ik volgend jaar beter zou doen is beter opletten hoe mijn feedback ontvangen wordt. Ik heb nu geleerd dat je feedback op een aantal verschillende manier moet verwoorden en dat je moet kijken welke het beste bij de atleet past. Daarnaast moet ik niet in mijn eigen valkuil stappen en te vrij willen zijn. Doordat het groepje koos om niet naar mij te luisteren, koos ik ervoor hun wens in vervulling te laten gaan en mijn energie voor die stunt niet in dat groepje te steken. Als laatst heb ik geleerd om niet mijzelf te laten overschreeuwen door collega coaches.

Geef een antwoord