Wie is coach?

Wie is coach?

Wat ik beter had kunnen doen binnen de trainingen van het Nederlands team

De laatste dag in Orlando lag ik lekker in het zwembad met een van mijn atleten te genieten van het zonnetje. Vorig jaar waren we nog teamgenoten en daardoor denk ik dat we lekker ontspannen met zijn tweeën het hele WK avontuur van dit jaar konden bespreken. Wat was er goed gegaan en wat niet. Een van de dingen die zij zei, was precies het probleem waar ik nooit echt mijn vinger op kon leggen. Ze zei namelijk dat iedereen zijn mond moest houden en de trainers de de technische feedback laten geven. We hadden te veel kapiteins op dit schip.

Het is zelf zo erg geweest dat ik bij een groepje stond te kijken en toen ik feedback wilde geven kwam een van de andere atleten naast mij staan en begon al feedback te roepen voordat ik mijn mond open kon doen. Ik vond dit zo ontzettend asociaal en respectloos, dat ik er gewoon niet bij kon met mijn hoofd wat er gebeurd was, laat staan hierop te reageren. Het ergste is nog dat hij het ook nog eens bij het verkeerde eind had ook. Hij ging feedback geven over de grip van de handen; explosiviteit die je verkrijgt door dit en dit en dit te doen, de kleinste problemen. Terwijl de basis, de correcte houding met aangespannen buikspieren, het grootste probleem was. Daarnaast had de atleet de laatste paar pogingen al zo’n enorme overload aan feedback gegeven aan dit groepje, dat het me verbaasde dat dit groepje nog nieuwe feedback kon verwerken.
Wat mijn ego dan wel weer erg fijn vond, is dat het groepje veel beter prestatie leverde nadat ik had gezegd dat ze even alle feedback moesten vergeten en alleen moesten concentreren op de juiste lichaamshouding en het goed aanspannen van de buikspieren.

Is het de schuld van de atleten dat zij voor coach gingen spelen? Nee, natuurlijk niet. Wij als coaches hebben dat toegestaan. Toen ik er in het zwembad over nadacht, merkte ik dat veel van de atleten in het Nederlandse team zelf coach waren bij hun eigen vereniging. Daarnaast had een van de andere atleten aan het begin van de week al verteld dat zij (en waarschijnlijk meerdere in het team) de communicatie rondom mijn rol als assistent trainer erg onduidelijk vonden. Dit was namelijk nooit naar het team toe gecommuniceerd. Ik had namelijk meegedaan aan de try-outs, maar daarvoor had de hoofdtrainer van het team al gevraagd of ik assistent-coach van het team wilde worden. Dus voor het team was ik niet door de try-outs gekomen, maar toch stond ik bij de eerste training ineens in de zaal. Als er dan niet uitgelegd wordt dat je meer waarde voor het team levert met je expertise als trainer, dan wordt je gewoon het uitgestoten teamgenootje dat niet goed genoeg was.

Wat ik volgend jaar beter zou doen is goed van te voren communiceren wat de rol is van elk teamlid. Dus de coaches, assistent-coaches en ondersteunende mensen. Daarnaast moeten de coaches onderling goed afspreken hoe er feedback gegeven gaat worden. Deze afspraken moeten eerst door de coaches onderling uitgesproken worden. Daarna met de coaches en met de atleten afgesproken worden. En als laatst moet ik de atleten op hun gedrag leren aanspreken.

Ik wil hier graag aan toevoegen dat ik voorstander ben voor het geven van feedback van atleten aan elkaar. Het is mooi om te zien dat teamgenoten elkaar ondersteunen en willen helpen. Alleen is het niet fijn training geven als een kwart van je atleten ook de pet van trainer of coach opzetten.

Geef een antwoord